Jan’s broek is gescheurd, zijn knie is een beetje geschaafd, maar vooral zwart van de modder. En hij is boos, heel boos. Hij is gevallen en ik was er niet. Ik was even Max ophalen. Maar dat even werd best lang omdat Max op verkeerde plek stond te wachten.‘Zullen we die knie eerst maar eens even schoonmaken?’
Als Jan toch eenmaal in bad staat, besluit hij dat hij wel even in bad wil spelen. ‘Mag ik mijn woordzoeker doen in bad, Mama?’
Ik blijf even bij hem in de badkamer, doe wat was, poets een wastafel, maar als hij er na een uur nog niet uit wil, ga ik andere dingen doen in huis. Zaterdag is poetsdag. Ik ruim op, was af. Tussendoor hoor ik Jan zingen in bad. Of roepen. ‘Ja, schat, wat is er?’ ‘Mama, mijn woordzoeker is in het water gevallen!’ ‘Geeft niet, ik droog hem wel op de verwarming.’Even later weer:‘Het potlood is ook nat. Is dat erg?’ ‘Nee hoor’ En zo pendel ik door het huis. Als ik de stofzuiger uit doe, besluit ik zelf even bij Jan te gaan kijken. Ik heb hem tenslotte even niet kunnen horen.

Ik zie alleen een kontje omhoog dobberen, als ik de deur van de badkamer open doe. Een klein kontje in een overvol bad. Jan’s hoofd is onder water. Ik reageer in een flits van schrik en trek hem aan zijn arm boven water. Verbaasd kijkt Jan me aan: ‘Ik was even aan het oefenen onder water’, zegt hij beteuterd. Hij is geschrokken van mijn schrik. Dan kijkt hij me aan en schiet vreselijk in de lach. ‘Wat dacht je dan, Mama?’ Tsja, wat dacht ik eigenlijk...