Zus & Zonen
zaterdag 31 mei 2008 
Max
10 jaar, 6 maanden en 5 dagen
VANDAAG
Boodschappen doen met Papa
Naar kantoor met Papa
 
Jan
7 jaar, 2 maanden en 5 dagen
VANDAAG
Boodschappen doen met Papa
Boodschappen doen met Mama
Spelen met Benjamin
 
Nieuws
Selectie van embryo’s van de baan
De ChristenUnie blokkeert de selectie van embryo’s ter voorkoming van borstkanker. Om een kabinetscrisis te voorkomen moet PvdA-staatssecretaris Bussemaker haar besluit intrekken.
 
 
Kabinet wil rekeningrijden pas in 2018
De aanschafbelasting op auto’s en de wegenbelasting worden volledig afgeschaft.
 
Jan helpt mee om kleurtje uit te zoeken voor mijn ‘hok’.
Veeg-mijlpaal
Jan weigerde zijn eigen billen af te vegen. Hij weigerde het zelfs te proberen. ‘Ik vin dat niet fijn’, zei hij telkens als ik hem zei dat dat toch echt eens tijd ging worden. Altijd op dezelfde zeurtoon. Wat nou precies het probleem was, kon ik niet achterhalen.
Dat ik zijn billen nog moest vegen, vond ik 'niet fijn', maar ach, het was ook zo gebeurd. Een groter probleem was dat hij op ging houden als hij moest en ik niet in de buurt was. Hij schaamde zich er wel voor en durfde het niet aan iemand anders te vragen. Dat gaf regelmatig vervelende ongelukjes. Als hij staand op zijn trappers vanaf een vriendje’s huis naar huis fietste, wist ik al hoe laat het was.

Dus besloot ik een tijdje geleden dat het genoeg was. Jan moest zelf gaan vegen. Als de roep: ‘ik ben klaar!’ door het huis klonk, sprong ik niet meer direct op. Ik liet hem even wachten. En steeds een beetje langer. Maar het hielp niet echt. Jan wachtte geduldig; zong er zelfs liedjes bij.
Zullen we het samen doen dan?, verzon ik toen. ‘Neehee, ik vin dat niet fijn!’ ‘Kom, pak een papiertje en dan..’ ‘Neeeeee, ik vin dat niet fijn!’

Na het zoveelste ongelukje deze week en Papa’s gemopper ‘Dat is toch niet normaal! Je verwent hem te veel!’, was ik het werkelijk zat. Ik verhoogde de wachttijden substantieel en herhaalde in die tijd de veeg-instukties die ik al zo vaak had herhaald.

Vandaag wil ik even wat boodschappen gaan doen. Dingetjes halen om eindelijk te gaan beginnen met het opknappen van mijn eigen kamertje. Ik heb er zin in. Papa en Max zijn er niet en Jan gaat even mee. Jan is gek op dat soort winkel-uitjes met Mama.
We staan klaar voor vertrek en dan moet Jan nog even naar de wc. Bummer. Nu moet ik consequent zijn. Kan ik dus niet weg.
Terwijl Jan wacht, komen Papa en Max thuis. ‘Ga maar gewoon’, zegt Papa. Ik doe Jan wel. En naar Jan op de pot roept hij: ‘Mama, gaat nu weg en ik laat je nog een tijdje wachten.’ Hardverscheurend begint Jan te huilen. ‘Ik wil meehee naar de winkel!’
Zo kan ik ook niet met plezier weg, dus vraag ik hem nog een keer: ‘Zullen we het dan samen doen, Jan? Pak maar een stukje papier.’
En dan steekt hij voorzichtig een hand uit naar de rol papier en trek er een stukje af. ‘Goed zo, Jan. Nu een klein frommeltje maken en dan...’ Jan’s hand met papier reikt naar zijn achterkant en hij veegt! En veegt nog een keer! Ik veeg nog een keertje na om hem gerust te stellen en dan zucht hij opgelucht en veegt zijn tranen weg. Samen gaan we handen wassen.

‘s Avonds zit hij er weer, Jan is een veelpoeper, en roept: ‘Ik ben klaar!’ Ik ben net aan de telefoon roep terug: ‘Ik ben even bezig, begin maar vast.’ Even later staat hij naast me en zegt triomfantelijk: ‘Ik heb het zelf gedaan, Mama.’