Zus & Zonen
Max
| 7 jaar, 5 maanden en 4 dagen |
| VANDAAG |
| Rommelmarkten met Mama |
| Naar het park met Mama |
Jan
| 4 jaar, 1 maand en 4 dagen |
| VANDAAG |
| Rommelmarkten met Mama |
| Spelen bij Alexandra |
in het nieuws
| Vol programma op zilveren
Koninginnedag Koningin Beatrix had een vol programma op haar zilveren Koninginnedag. De bijzondere dag begon zaterdag in haar aanwezigheid met een feestelijke en vrolijke bijeenkomst in de Haagse Ridderzaal van de Verenigde Vergadering van de Staten-Generaal en eindigt op het Malieveld met een groot slotfeest. Tussendoor bracht de jubilaris met haar familie een bezoek aan Scheveningen. |
| Prijsslag in supers kost
zo'n 34.000 banen De prijzenoorlog in de supermarkten heeft tot nu toe ongeveer 34.000 voltijds banen gekost. Dat zeggen twee vooraanstaande onderzoekers in de detailhandel. |
 |
| Koninginnedag |
| We zijn nog best vroeg, maar een parkeerplaats vinden valt al niet mee en ook op de
oranjemarkt wordt al druk gegraaid in de kramen. Ik zie direkt al bekende
gezichten. Het lijkt er op dat meer stedelingen het idee opgevat hebben
om het buurdorp op te zoeken in plaats van de veel te drukke oranjemarkt
in de stad. Op het eerste gezicht zijn er alleen maar kramen met volwassenen
er achter. Jan en Max duiken op elk doosje speelgoed af en willen alles
hebben. Maar de prijzen zijn een stuk hoger dan wat ik in gedachten
heb. Dit lijkt geen plek om mijn rekenles in de praktijk voort te zetten. Onderweg passeren we een kleine draaimolen. Jan en Max posteren zich erbij en verzetten geen stap meer. Blijven gebiologeerd kijken naar de ronddraaiende vliegtuigen. Het is duidelijk: er moet eerst gedraaid anders kunnen we niet verder. Eindelijk vinden we een plek waar kinderen achter hun kleedjes zitten. ‘Mogen we nu ons geld, Mama?’ Met het plaatje van de vredig rommelende mannetjes in mijn hoofd krijgen ze elk 1 Euro 50 van me. Maar deze markt is veel groter en drukker. De kleedjes liggen veel voller. Max is z’n geld al snel kwijt. En nu de buit binnen is wil hij naar huis. Dus Jan ook. Maar we hebben afgesproken om Alexandra en haar moeder hier te ontmoeten; we kunnen nog niet weg. We bellen mobiel: Ze zijn onderweg, maar zijn later en kunnen de auto niet kwijt. Zij bellen ons: Ze kunnen ze ons niet vinden. Er is ruimte genoeg om te spelen, maar het lukt niet. Max blijft zeuren. De ene keer om meer te kopen. De andere keer om naar huis te gaan. Jan mekkert zijn echo er achteraan. Ik kom iemand tegen uit een ver verleden, wil even kletsen, maar dat lukt niet, want Max trekt, zeurt en jammert. Alexandra arriveert met moeder. Jan wil niet met haar spelen, wel met haar spelen, niet, wel, niet. Wegens non-succes, gaan we vervroegd uit elkaar. En dan bedenkt Jan zich. Terwijl Alex en moeder weglopen rent hij achter ze aan en gaat toch mee. Max en ik gaan samen naar huis. ‘Eindelijk’, zegt Max.  Later in de middag gaan Max en ik nog naar kinderspelen die er niet blijken te zijn. Naar het park, waar alles bijna is afgelopen. De fietstocht om Jan op te gaan halen breken we af omdat Max moe is in zijn benen. Bij Alexandra trekt Jan Alex heel hard aan haar haar, omdat hij BUUUT! is en zij hem toch tikt. Op de terugrit naar huis zegt Jan dat Alexandra zijn vriendje niet meer is. ‘Hij was mijn vriendje toen ik 3 was. En nu niet meer, want nu ben ik 4.’ En de dag eindigt met een krijsende Max in bad, omdat ik de pijlen van de boog heb weggelegd, omdat de broertje elkaar er om aan het afmaken waren. Misschien had ik me er iets te veel van voorgesteld. Morgen weer een gewone dag. |